De 5 grootste juridische misverstanden over de bedrijfsarts

Wat leert de rechtspraak werkgevers eigenlijk?

De bedrijfsarts speelt een belangrijke rol tijdens de re-integratie van een zieke werknemer.

Toch merk ik dat juist over de rol van de bedrijfsarts veel onduidelijkheid bestaat.

Werkgevers zien de bedrijfsarts soms als degene die beslist wat er moet gebeuren. Werknemers denken soms dat de bedrijfsarts hun belangen vertegenwoordigt. En zodra een advies is uitgebracht, ontstaat regelmatig het gevoel dat niemand daar nog van mag afwijken.

Na het bestuderen van veel rechterlijke uitspraken krijg ik een genuanceerder beeld.

De bedrijfsarts is belangrijk, maar de bedrijfsarts bepaalt de re-integratie niet.

Juist daar ontstaan veel misverstanden.

Misverstand 1

“De bedrijfsarts bepaalt hoe de re-integratie verloopt.”

Misschien is dit wel het grootste misverstand.

De bedrijfsarts beoordeelt de medische belastbaarheid van de werknemer.

Dat is iets anders dan bepalen hoe de re-integratie wordt uitgevoerd.

De werkgever blijft verantwoordelijk voor de organisatie van de re-integratie.

De werknemer blijft verantwoordelijk voor zijn of haar medewerking.

De bedrijfsarts geeft richting.

Werkgever en werknemer geven daar in de praktijk uitvoering aan.

Misverstand 2

“Een advies van de bedrijfsarts moet letterlijk worden uitgevoerd.”

Een advies van de bedrijfsarts is belangrijk.

Toch zie ik in de rechtspraak dat een advies niet los kan worden gezien van de praktijk.

Een werkgever moet adviezen serieus nemen en zorgvuldig afwegen.

Maar uiteindelijk moeten die adviezen worden vertaald naar concrete afspraken, passend werk en een uitvoerbaar re-integratieproces.

Een goed advies lost op zichzelf geen re-integratieprobleem op.

De uitvoering blijft bepalend.

Misverstand 3

“De bedrijfsarts lost een verschil van mening op.”

Werkgevers verwachten soms dat de bedrijfsarts een conflict beëindigt.

Dat lijkt logisch.

Toch is dat niet de taak van de bedrijfsarts.

Een bedrijfsarts beoordeelt medische belastbaarheid.

Hij beslist niet wie gelijk heeft.

Ook bepaalt hij niet hoe werkgever en werknemer met elkaar moeten samenwerken.

Wanneer de communicatie stokt, blijft het de verantwoordelijkheid van werkgever en werknemer om daar samen een oplossing voor te zoeken.

Misverstand 4

“Als de bedrijfsarts niets zegt, hoef ik niets te doen.”

Dit zie ik regelmatig terug.

Werkgevers wachten op een volgend spreekuur of een nieuw advies.

Daardoor komt de re-integratie soms onnodig stil te liggen.

De rechtspraak lijkt juist te laten zien dat werkgever en werknemer ook tussen twee spreekuren verantwoordelijkheid blijven houden.

Gesprekken kunnen doorgaan.

Werk kan worden aangepast.

Afspraken kunnen worden geëvalueerd.

Re-integratie stopt niet wanneer de bedrijfsarts even niets nieuws heeft geadviseerd.

Misverstand 5

“Als ik het advies van de bedrijfsarts volg, zit ik juridisch goed.”

Dat klinkt logisch.

Toch krijg ik uit de rechtspraak niet de indruk dat dit automatisch zo is.

Rechters kijken uiteindelijk naar het totale re-integratieproces.

Is serieus geprobeerd passend werk te organiseren?

Zijn afspraken nagekomen?

Is voldoende contact gehouden?

Zijn problemen tijdig besproken?

Het volgen van een advies is belangrijk.

Maar het is slechts één onderdeel van een zorgvuldig re-integratietraject.

Mijn analyse

Wanneer ik de belangrijkste uitspraken over de rol van de bedrijfsarts naast elkaar leg, valt één patroon steeds opnieuw op.

De bedrijfsarts is een belangrijke adviseur.

Niet meer.

Maar zeker ook niet minder.

De meeste problemen ontstaan niet doordat de bedrijfsarts een verkeerd advies heeft gegeven.

Ze ontstaan doordat werkgevers en werknemers niet goed begrijpen welke verantwoordelijkheid de bedrijfsarts heeft en welke verantwoordelijkheden juist bij henzelf blijven liggen.

Misschien is dat wel de belangrijkste les uit de rechtspraak.

Een goede bedrijfsarts kan richting geven.

Maar een succesvolle re-integratie ontstaat pas wanneer werkgever en werknemer die richting samen weten om te zetten in concrete acties.

Vragen die u zichzelf kunt stellen

Beantwoord deze vragen eens eerlijk. Niet voor een rechter of het UWV, maar voor uzelf.

• Zie ik de bedrijfsarts als adviseur of als beslisser?
• Heb ik adviezen van de bedrijfsarts vertaald naar concrete acties?
• Ben ik tussen twee spreekuren actief gebleven?
• Heb ik zelf verantwoordelijkheid genomen voor de uitvoering van de re-integratie?
• Hebben wij verschillen van inzicht tijdig besproken?
• Is duidelijk welke keuzes op basis van het advies zijn gemaakt?
• Laat mijn dossier zien dat adviezen daadwerkelijk zijn opgevolgd én uitgevoerd?
• Als een rechter morgen mijn re-integratiedossier leest, zou hij dan zien dat ik de adviezen van de bedrijfsarts serieus heb genomen én mijn eigen verantwoordelijkheid als werkgever ben blijven nemen?